Maja Daniels | Elf Dalia


15 september – 27 oktober 2018
It has become a tradition in the LhGWR programming to present an international artist at the beginning of the cultural season. After Andrew Phelps, Christina de Middel, Clare Strand and the duo show of Taisuke Koyama and Takashi Kawashima this year’s season opening will bring the work of Swedish emerging talent Maja Daniels to your attention. Daniels has set up an intriguing project that lingers through several storylines around the Swedish valley of Älvdalen. Her personal bloodline, an ancient language, witch-hunts from the seventeenth century and the vernacular photography of Tenn Lars Persson (1878 –1938), it all contributes to the richness of her project, that focusses on the friction between the contemporary and the tradition.




Maja Daniels on her own project:

Most inhabitants in the Swedish valley of Älvdalen still speak Elfdalian, an ancient language with strong links to the Viking’s Old Norse. How it has managed to persist to this day remains an unsolved mystery to linguists, historians and other scientists since the community has never been fully isolated.

Events in Älvdalen in 1668 sparked the birth of the Swedish witch-hunts, where 20 women and one man were executed in the region, sentenced to death based on testimonies mainly given by children. One of the first stories that emerged from the time involved a girl from Älvdalen who had been seen walking on water. In 1935, a man called Tenn Lars Persson (1878 –1938) spoke on national radio – in Elfdalian – about sorcery and the Black Book of Magic. An avid collector of local history, he photographed his community extensively but he also used photography in his astronomy and physics experiments, which involved building a telescope and photographing the moon.

In 2012 I began working in the region, inspired by the current generational shift, where negotiations and tensions between modern lifestyles and tradition – including the preservation of a strong cultural identity and language imbued with mysticism – represent an important contemporary struggle.


Milou Abel | Christian, Eelke, Amelie, Marleen, Willy, Jozef, Misty, Thomas, Thijmen en Els.


15 september – 27 oktober 2018
In het werk van Milou Abel is de openheid van de personen die ze portretteert opvallend. Haar werken zijn intiem en dragen de hechte relatie tussen de geportretteerde en de maker op een directe en tegelijkertijd ook zachtmoedige manier uit. Dat Abel tijd investeert in haar werk blijkt uit het feit dat ze uitzonderlijk dicht bij haar onderwerp mag komen, dat ze hun kwetsbaarheid mag vastleggen en door de kwetsbaarheid heen de schoonheid weet te benoemen.
Waar bij de één de term paradijsvogel, en bij de ander misschien de term getormenteerd brein te binnen schiet, kun je al snel concluderen dat Abel zoekt naar gelijkwaardigheid binnen het afwijkende en dat ze daar op een bijzondere manier in slaagt.
Zonder foefjes of andere poespas dringt ze door tot de kern van de ander.
Haar onderzoek naar empathie en naar menselijke relaties – om te begrijpen wat je in een ander beroert – mondt uit in fotografische portretten, videowerken en installaties, en staat in directe verbinding met haar werk als verzorger. Ze beschrijft het verzorgen als als een interessante en zeer fragiele handeling. Dat wordt gereflecteerd in de manier waarop ze met haar presentaties omgaat.
Bij LhGWR wordt geen vastomlijnd project getoond, maar een nieuw verhaal, dat samen is gesteld uit het steeds verder uitdijende beeldarchief dat Abel opbouwt.

Sydney Rahimtoola | I Forgot How to Speak Spanish


15 september – 27 oktober 2018
Het meest in het oog springende werk in de tentoonstelling van het eindexamenwerk van de studenten aan de fotografie-afdeling van de KABK was naar ons idee het videowerk van de Amerikaanse foto- en videograaf Sydney Rahimtoola. In haar video I Forgot How to Speak Spanish word je meegenomen naar Junction Boulevard in Queens, New York, dat het decor vormt voor een surreële tocht langs de bouwstenen van haar identiteit. De afwisseling tussen een symboliek die tegen het occulte aan schurkt, en een extravagante directheid, zorgen voor een intrigerende en tegelijkertijd verontrustende videocollage.

Rahimtoola in haar eigen woorden:

Junction Boulevard is a neighbourhood in Queens, New York consisting of locals and migrants from different Latin countries. Many migrants have come namely from the island nation of the Dominican Republic. It is a place where several mothers run the dynamics, while men lay around with their Brugal bottles, listening to music from the island and playing dominos. Almost everyone talks fondly about “back in the day.” Under Trump’s administration and new immigration policies, the population here has become more vulnerable, under a gaze that subjects them to stereotype.

La Babosa, otherwise known as “Cry Baby,” is a second generation Dominican-American confronted with anxieties about her own identity. Anxieties relevant for many second-generation immigrant descendants in cross-cultural experiences like in the U.S.

Living in Trump’s America, La Babosa questions the meaning of “home.” Thus, the following becomes a series of improvised retrospects in La Babosa’s domestic space and ritual. What does home mean when the U.S. paints a generalised, clichéd impression of communities like Junction Boulevard? What happens when La Babosa equivalently stereotypes a community which has nurtured and helped mould her identity?