Marleen Sleeuwits | NOT the Actual Site


tot 24 februari 2018

Met veel plezier en genoegen nodigen wij u uit een bezoek te brengen aan de tentoonstelling NOT the Actual Site van Marleen Sleeuwits (NL, 1980). Een nieuwe ruimtevullende en site-specific installatie waarin fotografische en sculpturale werken samen komen.

Marleen Sleeuwits staat bekend om haar fotowerken van geconstrueerde ruimtes die herkenbaar zijn aan hun tijd- en plaatsloosheid. Door alle bewerkingen die zij aan de ruimtes toebrengt, leidt ze de toeschouwer naar een meer spirituele of psychische beleving van een ruimte. Nieuwe transformaties van één en dezelfde ruimte zorgen voor verschillende perspectieven en belevingen van die ruimte en leggen het potentieel ervan bloot.
In de afgelopen jaren heeft Marleen het gebruik van haar camera steeds vaker achterwege gelaten. De deformaties en reconstructies zijn verder ontwikkeld tot sculpturale werken met een eigen zeggingskracht. De ruimte en met name de huid van een ruimte blijft het uitgangspunt van de werken, maar wordt steeds verder gefragmenteerd. Door de onderdelen vervolgens weer gezamenlijk te presenteren ontstaat er een nieuwe gelaagde installatie. In die installatie worden originelen, bewerkingen, reconstructies en nieuwe fotografische interpretaties samengebracht tot een nieuw geheel.

Marleen Sleeuwits studeerde af aan de de Koninklijke Academie van Beeldende Kunst in Den Haag en vervolgde haar studie aan de Masteropleiding Fotografie van AKV|St.Joost in Breda, die zij in 2005 afrondde. Op haar c.v. staan eervolle vermeldingen zoals Foam Talent, de longlist van de Prix de Rome, special mention bij Photo Levallois en finalist bij het Hyères Festival International de Mode et de Photographie. Haar werk werd in Nederland tentoongesteld op plekken als Het Nederlands Fotomuseum (Rotterdam), Museum De Fundatie (Zwolle), Museum Het Valkhof (Nijmegen), W139 (Amsterdam) en Nest (Den Haag). Internationaal werd haar werk gepresenteerd in steden als Jeonju, Los Angeles, Denver, Belo Horizonte, Brno en Berlijn. Haar werk is opgenomen in aansprekende collecties zoals Collectie De Groen, Museum Boijmans van Beuningen, KPMG, Akzo Nobel, Ministerie van Buitenlandse Zaken en uiteenlopende privécollecties.

With great pleasure we invite you to visit the exhibition NOT the Actual Site by Marleen Sleeuwits (NL, 1980). A new site-specific installation in which photographic and sculptural works come together.

Marleen Sleeuwits is known for her photo works of constructed spaces that are recognizable by their time and placelessness. Through all the physical reconstructions and alterations of the skin of the rooms she leads the spectator to a more spiritual or psychic perception of space. Numerous transformations of one and the same space provide different perspectives and experiences of space and expose its true potential.
In recent years Marleen started to leave behind the use of her camera . The deformations and reconstructions have been further developed into sculptural works with their own power of expression. The space and, in particular, the skin of a space remains the starting point of the works, but is increasingly fragmented. By presenting the components together again a new layered installation is constructed. In the installation, originals, edits, reconstructions and new photographic interpretations are brought together into a new whole.

Marleen Sleeuwits graduated from the Royal Academy of Fine Arts in The Hague and continued her studies at the Masters Photography of AKV | St.Joost in Breda, which she completed in 2005. Her resumé contains honorable mentions such as Foam Talent, the longlist of the Prix de Rome, special mention at Photo Levallois and finalist at the Hyères Festival International de Mode et de Photographie. Her work has been exhibited in the Netherlands in places like The Dutch Photo Museum (Rotterdam), Museum De Fundatie (Zwolle), Museum Het Valkhof (Nijmegen), W139 (Amsterdam) and Nest (The Hague). Internationally, her work has been presented in cities like Jeonju, Los Angeles, Denver, Belo Horizonte, Brno and Berlin. Her work is included in collections such as Collection De Groen, Museum Boijmans van Beuningen, KPMG, Akzo Nobel, Ministry of Foreign Affairs and various private collections.

Meer over de tentoonstelling

impressie tentoonstelling









enkele werken in tentoonstelling

© Marleen Sleeuwits | Interior no.49

© Marleen Sleeuwits | Interior no.51

in de publiciteit

Alexandra Crouwers | Lost_Horizon .backup


16 september – 4 november 2017

Alexandra Crouwers (1974) werkt voornamelijk met digitale middelen. In haar virtuele atelier combineert zij 3D software met beeldbewerking, fotografie en film. Crouwers’ video-installaties, animaties en werken op papier bestaan uit een bevreemdend mengsel van archaïsch beeldgebruik en digitale mystiek.

Crouwers studeerde aan het AKV St. Joost (Den Bosch) en het Sandberg Instituut (Amsterdam). Ze volgde filmstudies en visuele cultuur aan de Universiteit Antwerpen. Haar column over ‘art speak’ (het kunstjargon) verschijnt maandelijks in het Belgische kunstmagazine H ART.

Crouwers stelde onder andere tentoon in het S.M.A.K. (Gent, B), De Brakke Grond (Amsterdam), Le Fresnoy Studio National des Arts Contemporains (Tourcoing, FR), ISIS Arts (Newcastle, UK) en De Buren (Brussel).

Alexandra Crouwers (1974) works mainly with digital means. In her virtual studio she combines 3D software with computer imaging, photography, and cinema. Crouwers’ video installations, animations, and works on paper consist out of a surreal mixture between an archaic use of images and digital mysticism.

Crouwers studied at AKV St. Joost (Den Bosch) and the Sandberg Institute (Amsterdam). She followed filmstudies and visual culture classes at the University of Antwerp. Her column on ‘art speak’ is published monthly in Belgian art magazine H ART.


Crouwers exhibited at S.M.A.K. (Ghent, B), De Brakke Grond (Amsterdam), Le Fresnoy Studio National des Arts Contemporains (Tourcoing, FR), ISIS Arts (Newcastle, UK), and De Buren (Brussel).

werken in tentoonstelling





Pliable | Groepstentoonstelling | Maarten Broekhuizen, Indre Urbonaite, Liv Ylva en Tommy Smits



16 september – 4 november 2017

In deze groepstentoonstelling, die is samengesteld door George Knegtel, tonen vier recente alumni het werk waarmee zij afstudeerden aan de Koninklijke Academie voor de Beeldende Kunsten in Den Haag. Het werk van deze vier fotografen wordt beheerst door sculpturale vormen. Plooien, rimpels, vouwen en glooiingen bepalen het beeld dat in zijn reliëf bijna abstract is. De tactiele overeenkomst is het resultaat van individuele onderzoeken die in thematiek sterk uiteenlopen.

In The Post Topographic toont Maarten Broekhuizen (1989, NL) de kijker computer gegenereerde landschappen. Digitale scans van data van de US Geological Survey vertalen zich in robuuste zwart-witte rotsformaties waarmee hij de perceptie van onze realiteit bevraagt.

Indre Urbonaite (1986, LT) gebruikt in State of Shame gepubliceerde foto’s waarmee het recht op privacy is geschonden. Centraal staan verdachten tijdens hun hoorzitting die al als dader gedoodverfd zijn nog voordat hun schuld is bewezen. De beelden bevragen de houding van de fotograaf, de toeschouwer en de verdachte.

In They Collect neemt Liv Ylva (1992, NL) de kleren van haar ouders als uitgangspunt. 21 pakken, 18 jurken, 27 rokken, 42 sjaals en 28 broeken. Al meer dan dertig jaar zijn ze bewaard gebleven als objecten van tijdloze waarde. Met deze serie transformeert Ylva haar relikwieën in voluptueuze sculpturen.

Tommy Smits (1991, NL) speelt in zijn werk The Great Backyard met alternatieve en eigenzinnige presentatievormen van fotografie. Gevonden foto’s over onderwerpen als labradors, grasmaaiers en vliegtuigen zijn samengesmolten in driedimensionale werken. Het resultaat zijn hybride werken waarin de foto niet langer de hoofdzaak is.


Taisuke Koyama & Takashi Kawashima | POST BODY/NATURE


10 juni – 19 augustus 2017

We nodigen u van harte uit voor de zomertentoonstelling POST BODY/NATURE, een show waarvoor de Japanse kunstenaars Taisuke Koyama en Takashi Kawashima eenmalig samenwerken. In hun fotografische- en videowerken onderzoeken ze, vanuit verschillende perspectieven, de rol van de natuur in ons (post-digitale) tijdperk. Op onnavolgbare wijze bereidden zij een tentoonstelling voor, die hun ingetogenheid ver te boven gaat; u kunt een visuele explosie verwachten die met wetmatige zorgvuldigheid tot eruptie wordt gebracht.
Omdat de kunstenaars vanuit totaal verschillende urgenties tot hun werk komen levert het een bijzonder spannende visuele dialoog op tussen ratio en emotie.
You are cordially invited for the opening of our summer exhibition POST BODY / NATURE, for which Japanese artists Taisuke Koyama and Takashi Kawashima entered into a one time artistic partnership. In their individual photographic and video practices, both explore the role of nature in our (post-digital) era. Now, in their inimitable way, they have created an exhibition that belies their understated demeanour; be prepared for an excessive fireworks brought to combustion with scientific rigor. Arriving at their respective work guided by completely different urgencies, their joining of forces has generated a particularly exciting visual dialogue between ratio and emotion.
over de kunstenaars



De manier waarop Koyama (1978, Tokyo) het medium fotografie benadert ligt in het verlengde van zijn studies Biologie en Mileuwetenschappen. Hij onderzoekt de relatie tussen organische processen en fenomenen, en objecten van menselijke hand waarmee beelden kunnen worden gemaakt. Hoewel fotografie inmiddels een digitale aangelegenheid is, brengt zijn onderzoek hem tot een speelveld waarop de natuurkundige processen die het fotografisch procédé in essentie vereisen en het fysieke object om tot reproductie te komen de belangrijkste spelers zijn. Soms vormen deze spelers een team en soms worden ze als tegenstanders tegen elkaar uitgespeeld. Het manipuleren (of op dit speeldveld ‘blesseren’) van de wetmatige verbindingen tussen proces en object, het rommelen aan de fysieke objecten, en het aantasten van de algoritmische basispatronen zijn mogelijkheden om het spelplezier te beïnvloeden en tot gemanipuleerd beeld te komen.
In de afgelopen jaren heeft Koyama de visuele uitdrukkingsmogelijkheden en zeggingskracht onderzocht van apparaten die data-input genereren, zoals handscanners en digitale microscopen. Hij heeft zich met name gericht op de pluraliteit en vloeibaarheid van de gegenereerde data, wat duidelijk zichtbaar is in zijn werken.
Koyama (1978, Tokyo) approaches the medium of photography in line with his studies in Biology and Environmental Sciences. He investigates the relationship between organic processes and phenomena, and the manmade objects that facilitate their visual capture. Although photography has become predominantly digitalised, his own research brought him to a field where the most important players are the physical processes that photography requires for its existence on the one hand, and the physical objects that we need for the reproduction of the resulting images on the other. Sometimes, these players form a team, and sometimes they find themselves placed as opponents. This field of play Koyama games by manipulating the rational connections between process and object, by tinkering with the physical objects themselves, and through wilful impairment of the algorithmic base rules, in order to arrive at his manipulated images. In recent years, Koyama has been investigating the expressive power of devices that generate data input, such as hand scanners and digital microscopes, focussing in particular on the plurality and fluidity of the data generated, recording the results in his latest works.



Kawashima geeft met zijn werk een heel andere invulling aan de beleving van de natuur. Hij komt uit het gebied waar in 2011 door een zeebeving het leven volledig tot stilstand kwam. In Nederland kennen we dit natuurgeweld als de tsunami die Fukushima verwoestte. We kunnen ons allemaal de desastreuze beelden van de eerste dagen na de impact herinneren. Verschrikkelijke overzichten van totale verwoesting werden op onze journaals begeleid met mogelijke angstaanjagende gevolgen voor ‘ons’ ecosysteem.
Met fictieve visuele verhaallijnen die Kawashima creëert vertelt hij over natuurgeweld van vergelijkbare orde om zo het gesprek over de oorspronkelijke gebeurtenis initiëren.
Dat de gebeurtenis de nietigheid van het menselijk bestaan in één klap duidelijk maakt is evident, maar hoe je daarna tot een emotionele verwerking of een catharsis kunt komen is, en blijft een groot mysterie. Kan het menselijk brein de krachten van de natuur trotseren?
Starting from a similar fascination for nature and its processes, Kawashima (1985) translates his experience of nature in a fundamentally different manner. He grew up in the region in Japan where life came to a halt after the 2011 submarine earthquake. In the Netherlands we have come to know this incident of natural violence as the tsunami that destroyed Fukushima. We can all remember the disastrous images of the first days after the impact. Alarming reports of total destruction were accompanied in our media by mentions of the potentially terrifying consequences for our ‘ecosystem’. By creating a fictional visual narrative, Kawashima speaks about natural violence of similar magnitudes to initiate the conversation about the event itself. It needs no saying that such events inevitably make us stare the fragility of our bare existence in the face, but it remains one of the great mysteries of mankind how we manage to process this on an emotional level, or how it is possible to reach a catharis. Can the human brain defy the forces of nature? These concerns Kawashima puts central in his work.
met dank aan
Deze tentoonstelling is tot stand gekomen door de chemie tussen Stead Bureau’s Hester Keijser en G/P Gallery’s Sawako Fukai. Ook danken we Kohei Nawa|Damien Jalet en Tomoko Mukaiyama voor hun kennis en inspiratie en Stroom Den Haag en Arts Council Tokyo voor hun financiële bijdragen.
impressie tentoonstelling





Jasper Palstra over de tentoonstelling
Het sublieme is maakbaar geworden

‘POST BODY / NATURE’ in LhGWR toont een gezamenlijke, multidisciplinaire installatie van twee Japanse kunstenaars: Taisuke Koyama en Takashi Kawashima. De expositie biedt de beschouwer een overweldigende veelheid aan intense beelden. De twee kunstenaars geven zich helemaal over aan hun onderwerp: de natuur in het digitale tijdperk. Dit doen ze elk op hun eigen manier. Ze bewogen hemel en aarde om een overweldigend gevoel mee te geven aan de bezoekers van de expositie.

Juist dit laatste, het overweldigende gevoel en zelfs opgeslokt kunnen worden door de getoonde natuur, speelt in mijn optiek een belangrijke rol. Dat het onderwerp van een kunstwerk de verwoestende en zelfs levensbedreigende kracht van de natuur (lees: God) laat zien is sinds de romantiek een geaccepteerd gegeven. Het staat bekend als het sublieme en dergelijke onderwerpen kunnen sindsdien op waardering rekenen bij het publiek. Het werk van zowel Koyama als Kawashima heeft dit soort kwaliteiten en refereert hiermee aan de romantiek.
Kawashima toont onder meer beelden die op een poëtische manier verwijzen naar Fukushima na de tsunami, die er in 2011 woedde. Door de grootte van de beelden hebben ze het vermogen de beschouwer de foto ‘in te zuigen’, waardoor deze het gevoel kan krijgen aanwezig te zijn bij zo’n grote ramp. Een gevoel van nietigheid kan zich aan de beschouwer opdringen. Dit is een kwaliteit die, bijvoorbeeld, De IJszee (1823-24) van Caspar David Friedrich ook in zich draagt. Maar gaat het bij Fukushima wel om natuurgeweld? Enerzijds wel: er was sprake van een tsunami. Toch heeft de mens, met zijn kernenergie, een erg groot aandeel in deze ramp gehad. Dit maakt Fukushima tot een combinatie van een natuurramp en een cultuurramp.
Dit onderscheid vind ik wat gekunsteld en hierdoor enigszins vreemd overkomen. Liever haak ik in op wat bioloog Jelle Reumer zegt over de mens. Hij stelt dat de mens, homo sapiens, onderdeel is van de natuur en een sluitsteensoort genoemd kan worden. Dit is een soort met een zeer grote, bepalende, invloed op de omgeving. Met deze kennis in het achterhoofd zijn rampen als die in Fukushima gewoon als natuurgeweld te bestempelen. De eigentijdse natuur, inclusief rampen, wordt door de mens zelf gemaakt: de stijging van de zeespiegel, het gat in de ozonlaag en toxinen in het drinkwater. Het zijn slechts enkele voorbeelden van natuurdreigingen die de mens zelf creëert.

Waar de moeilijk te bevatten grootsheid van de natuur bij Kawashima, herkenbare, definieerbare, beelden tot gevolg heeft is dit bij Koyama niet het geval. Het zijn onherkenbare beelden, bijna of volledig monochroom. Afhankelijk van de kleur zouden het foto’s kunnen zijn van een oneindig heelal, regenbogen, de diepten van de oceaan of de zon van dichtbij. Al zoekende naar definieerbare zaken zijn het wellicht relevante associaties, toch is het niet wat Koyama ons laat zien. Zijn foto’s zijn het resultaat van onderzoek naar de natuur van het digitale. Wederom is er sprake van, Reumers definitie aanhoudend, door de mens gecreëerde natuur. De digitale wereld bestaat pas sinds de digitale revolutie aan het begin van de jaren ’70. Het is dus nog relatief onontgonnen terrein. Zoals het aardoppervlak enkele honderden jaren geleden nog grotendeels een mysterie was en men bedreigende ijszeeën kon tegenkomen, zo is de digitale wereld dit nu. Koyama gunt ons tijdens zijn ontdekkingsreis een kijkje in het ongewisse. Op een soortgelijke manier deden de Colorfield Painters, waaronder Barnett Newman, dit halverwege de 20ste eeuw. Zij kunnen worden gezien als late exponenten van de romantiek. Door middel van grote kleurvlakken trachtten ze mensen het mysterie dat schuilgaat achter deze kleuren op een zeer intense manier te laten ervaren. Men kon hierdoor in een meditatieve staat komen en soms zelfs een religieuze ervaring beleven: een sublieme belevenis. Zoals men in het geval van Friedrich via De IJszee bij God terechtkwam, zo kwam men bij Colorfield Painting via kleur bij God uit.

‘POST BODY / NATURE’ laat zien hoe de werken van twee verschillende kunstenaars op een betekenisvolle manier een dialoog met elkaar aangaan. De werken refereren aan het idee van het sublieme, een concept dat onlosmakelijk verbonden is met religie. In een, ogenschijnlijk, maakbare wereld is zo’n God overbodig geworden. Bij Kawashima komt de beschouwer, via aan Fukushima refererende beelden, uit bij de mens. Bij Koyama komt men, via de gemanipuleerde foto’s van de digitale wereld, ook terecht bij de mens. Hieruit is af te leiden dat de hedendaagse mens de sublieme ervaring, van natuurverschijnsel tot kunstwerk, volledig zelf kan creëren. Koyama en Kawashima tonen hiermee aan dat het sublieme maakbaar is geworden.

Unseen Photo Fair 2017

© Sjoerd Knibbeler (Lunacy series, Chandrayaan, 2017)


22 september – 24 september 2017

LhGWR pakt uit op Unseen met vier fotografische talenten! Sjoerd Knibbeler, Thomas Kuijpers, Daan Paans en Lana Mesic presenteren op de beurs hun meest recente werk. Na Sjoerd en Daan staat dit jaar Thomas extra in de spotlight als Foam Talent. Lana won vorig jaar de Grolsch Residency plek waardoor ze dit jaar op het Westergasterrein en in het Waldorf Astoria solopresentaties zal realiseren.


Lana Mesic | Unseen Grolsch Residency

Lana Mesic won tijdens de afgelopen editie van Unseen Photo Fair de Grolsch Residency. Als uitverkorene werd haar een werkperiode van twee maanden in Londen aangeboden, waar ze dankbaar gebruik van maakte. In de beperkte tijd wist zij mede door de doortastende ondersteuning van het team van Unseen door te dringen in de financiële sector van Londen. Ze maakte een nieuwe serie werken onder de titel Souls, ties and a pile of carrots. De serie bestaat uit een reeks geborduurde portretten die naar mate de openheid van de geportretteerde zijn uitgewerkt. Ook werkte Lana aan drie nieuw fotografische werken voor haar Towers-serie die zijn geïnspireerd op een obscure hobby binnen de financiële sector, money stacking.
Lana Mesic is the winner of last years edition of The Unseen Grolsch Residency. In the beginning of this year she’s spent two months in London for an intensive residency. The results of the residency will be presented in a solo exhibition at Unseen Photo Fair.
Unseen invites you as follows; Come and explore the captivating work of Lana Mesić at Unseen. In this exhibition, Mesić presents the series
Souls, ties and a pile of carrots and Towers. With London’s economic crisis at large, Mesić has explored the concept of ‘value’, in a series addressing the city’s financial sector through its intricate structure and the individuals who work to maintain it. An exhibition of the works, including cross- stitch portraits, are brought together in a cumulative showcase at this year’s Unseen Amsterdam.

Thomas Kuijpers | Foam Talent 2017


Thomas Kuijpers werd in het voorjaar geselecteerd door Foam als Foam Talent 2017. Deze selectie (als enige Nederlander) levert hem een prachtige publicatie op in de jaarlijkse talent issue van Foam Magazine. Daar komt nog bij dat zijn werk van begin september tot eind oktober, en dus ook tijdens Unseen Photo Fair, te zien is in het museum.
Thomas heeft in het afgelopen jaar gewerkt aan een serie unieke werken, genaamd Bad Trip, waarvan LhGWR er acht zal presenteren in haar stand op Unseen Photo Fair. De werken in de serie bestaan enerzijds uit een registratie van een moment van angst en anderzijds uit een sporenonderzoek naar de totstandkoming van deze angst. Hiermee haakt Thomas aan op zijn eerdere tentoonstelling bij LhGWR, Paradigma II, waarvoor een opwaaiende kartonnen doos met arabische teksten uitgangspunt werd voor onderzoek naar de relatie tussen beeld, visuele perceptie en angst.
During last spring Thomas Kuijpers was selected to be a Foam Talent 2017. His work is highlighted with several spreads in the annual talent issue of Foam Magazine, and on top of that his work is also part of the exhibition at Foam that opened his door from the beginning of September and will continue to the end of October.
In the past year Thomas has been working on a series of unique works called Bad Trip . Eight works from the series will be presented at Unseen Photo Fair. They consist of a recorded moment of (mainly terrorist related) fear that was triggered by visual input, and a trail of information leading to this emotion. Doing so Thomas relates to his last exhibition at LhGWR, Paradigma II. In this exhibit a cardboard box with Arabic texts became the centerpiece of a research into the relationship between image, visual perception and fear.

Tlazolteotl | Het nieuwe project van Daan Paans

Terwijl Daan Paans’ project Rhinoceros, dat hij in 2016 presenteerde bij LhGWR en op Unseen, nog vers in het geheugen ligt, is hij alweer aan een volgend project bezig. Tlazolteotl ligt inhoudelijk in het verlengde van Rhinoceros en bespiegeld de totstandkoming van collectieve beeldvorming aan de hand van ‘The Golden idol’, de heilige graal uit Stevens Spielberg’s Indiana Jones klassieker Raiders of the Lost Ark. Het project doet denken aan een visuele ‘chinese whisper’ waarbij interpretatielagen fotografisch op elkaar worden gestapeld. Op Unseen zal Daan de eerste resultaten van het project presenteren om u alvast warm te laten lopen voor zijn tentoonstelling in 2018 bij LhGWR.
While Daan Paans’ project Rhinoceros, that was presented at LhGWR and Unseen in 2016, is still fresh in our minds, he has continued with his next project. Tlazolteotl is in line with Rhinoceros and mirrors the creation of collective imaging using The Golden Idol, the holy grail from Stevens Spielberg’s Indiana Jones classic Raiders of the Lost Ark as the center of a visual debate. The project reminds you of a visual “chinese whisper” where layers of interpretation on top of each other. In order to warm for you up for his exhibition in 2018 at LhGWR, Daan will introduce Tlazolteotl by presenting the first results at Unseen.

Sjoerd Knibbeler | Nieuw werk in Lunacy serie

Na de introductie van de serie Lunacy in februari 2017 op Art Rotterdam heeft Sjoerd Knibbeler doorgewerkt aan een verdere uitwerking ervan. Lunacy is een intrigerende tocht langs de rijke geschiedenis van zowel het fictieve als werkelijke reizen naar de maan. Het gaat in op ons fundamentele verlangen om te ontdekken en stelt onze collectieve verbeelding van de ruimte aan de kaak. Dat alle beelden, zonder toevoeging van kunstlicht, gemaakt zijn onder het licht van de volle maan maakt de serie helemaal rond.
After the introduction of the Lunacy series in February 2017 at Art Rotterdam, Sjoerd Knibbeler has continued working on it. In this project Knibbeler delves into our collective desire and scientific quest to discover the universe and our place within it. The exhibition reflects his extensive venture into the world of space travel. As a part of his practice, Knibbeler stretches the boundaries of photography as a medium: on this occasion by photographing Outer Space.

Kijk ook op www.unseenamsterdam.com