Sydney Rahimtoola | I Forgot How to Speak Spanish


15 september – 27 oktober 2018
Het meest in het oog springende werk in de tentoonstelling van het eindexamenwerk van de studenten aan de fotografie-afdeling van de KABK was naar ons idee het videowerk van de Amerikaanse foto- en videograaf Sydney Rahimtoola. In haar video I Forgot How to Speak Spanish word je meegenomen naar Junction Boulevard in Queens, New York, dat het decor vormt voor een surreële tocht langs de bouwstenen van haar identiteit. De afwisseling tussen een symboliek die tegen het occulte aan schurkt, en een extravagante directheid, zorgen voor een intrigerende en tegelijkertijd verontrustende videocollage.

Rahimtoola in haar eigen woorden:

Junction Boulevard is a neighbourhood in Queens, New York consisting of locals and migrants from different Latin countries. Many migrants have come namely from the island nation of the Dominican Republic. It is a place where several mothers run the dynamics, while men lay around with their Brugal bottles, listening to music from the island and playing dominos. Almost everyone talks fondly about “back in the day.” Under Trump’s administration and new immigration policies, the population here has become more vulnerable, under a gaze that subjects them to stereotype.

La Babosa, otherwise known as “Cry Baby,” is a second generation Dominican-American confronted with anxieties about her own identity. Anxieties relevant for many second-generation immigrant descendants in cross-cultural experiences like in the U.S.

Living in Trump’s America, La Babosa questions the meaning of “home.” Thus, the following becomes a series of improvised retrospects in La Babosa’s domestic space and ritual. What does home mean when the U.S. paints a generalised, clichéd impression of communities like Junction Boulevard? What happens when La Babosa equivalently stereotypes a community which has nurtured and helped mould her identity?


Bas Fontein en Henjo Hekman | Parallel Universe


Bas Fontein en Henjo Hekman
Parallel universe
Dutch coastlines, or other horizons
15 september – 27 oktober 2018

LhGWR grijpt de start van het nieuwe seizoen aan om ook het kleine gebaar ruimte te geven; met een mini-tentoonstelling op kantoor. Bas Fontein presenteert enkele prints en een nieuwe publicatie waarvoor hij samenwerkte met dichter, schrijver en muzikant Henjo Hekman. Hekman heeft een verzameling van zo’n vijfentwintighonderd ‘parallelkaarten’. Dat zijn ansichtkaarten met dezelfde foto, maar dan van verschillende plaatsen. Sommige foto’s zijn op tientallen manieren geheel of gedeeltelijk gebruikt, telkens met een andere plaatsbepaling.
Fontein, die in zijn praktijk werkt met verzamelingen tekst en beeld, kwam per toeval een deel van Hekmans verzameling tegen in een hotel op Terschelling. Met een klein deel van de collectie heeft Fontein nieuwe panorama’s en tweeluikjes gemaakt die onherroepelijk op je lachspieren werken.

De full-colour publicatie is gedrukt in een oplage van vijfhonderd en heeft een formaat van 31 x 10 centimeter.


Flora Reznik | Hole



8 juni tot en met 14 juli 2018

De projecten van Flora Reznik nemen vormen aan die voortkomen uit langdurende performances. De rol van haar lichaam speelt hierbij een grote rol. Voor Hole groef zij gedurende 8 maanden dagelijks een gat in een openbare ruimte. De fysieke handelingen die ze hierbij moest verrichten gebruikte ze als instrument om los te breken van traditionele waarden als mannelijkheid en controle. Haar beginnende observaties uit de realiteit vervormt ze in haar proces in meer abstracte audiovisuele beelden. Een gewone zaak als een gat graven in het zand wordt hiermee een persoonlijke en diepzinnige studie.

Het werk van Reznik wordt tegelijkertijd tentoon gesteld met Mihaly Stefanovicz’ 1.000 Steps waarover George Knegtel (Junior Curator bij LhGWR) het volgende schreef:
“In Hole en 1.000 Steps worden de fysieke handelingen van de kunstenaars in een performance omgezet in een afdruk in het landschap. Door de systematische benadering van deze handelingen ontstaat een visueel patroon dat met de camera nauwkeuriger wordt bestudeerd. Met deze gelaagde werken leggen Reznik en Stefanovicz een nadruk op hun tijdelijke afdruk in het landschap en versterken ze het bewustzijn van een simpele beweging.”

The work of Flora Reznik often derives from long lasting performances. Her project Hole is the result of a long durational performance in which she dug a hole for eight months. The installation consists of a series of 31 photographs, a video and an audio piece. Alongside the video and audio, Reznik presents a series of photographs of the hole she dug in its different stages. The images show the hole always from the same perspective, with no scale or other reference. From the starting observations of the scene she performs in, Reznik explores the movement and physicality of the sand and transforms it into a personal and profound visual study.

Reznik’s work is exhibited at the same time as Mihaly Stefanovicz’ 1.000 Steps. George Knegtel (Junior Curator at LhGWR) wrote the following on the parallel presentation:
“In
Hole and 1.000 Steps, both artists create a performance where the physical acts of their bodies are transformed into a mark in the landscape. The systematic approach of these acts reveal a visual pattern which is studied closely with a camera. In these layered works, Reznik and Stefanovicz emphasize their temporary mark in the landscape and enhance the awareness of a single movement.