Context! met Nadine Stijns, Jonaida Santos, Grace Cabactulan en Rohlee de Guzman

Nadine Stijns spreekt voor bescheiden publiek

Nadine Stijns spreekt voor bescheiden publiek


13 december 2013

Samen met ENFiD NL nodigen wij u van harte uit voor een avond gevuld met presentatie en debat. Vrijdag 13 december zullen Nadine Stijns en Xiaoxiao Xu vertellen over hun tentoonstellingen, en zullen drie representanten van de Filipijnse gemeenschap in Nederland het woord nemen. Tijdens deze avond willen we u een inzicht verschaffen in de consequenties van migratie en inzoomen op de huidige situatie van Filipijnse arbeidsmigranten in Nederland. De politieke agenda staat vol met relevante onderwerpen zoals de strafbaarstelling van illegaliteit en de aanstelling van de Commissie “Dienstverlening aan huis’ door minister Asscher. We nodigen u van harte uit aanwezig te zijn en bij te dragen aan het gesprek.

Met Nadine Stijns, Xiaoxiao Xu, Jonaida Santos van United Migrant Domestic Workers, Grace Cabactulan van Stichting Habagat en Rohlee de Guzman van ENFiD NL.Met speciale dank aan ENFiD NL.


Inleiding

Drie weken geleden waren we er nog vol van, Haiyan trok over de Filipijnen en verwoeste alles wat op zijn pad kwam. Er ontstonden overal persoonlijke initiatieven om geld in te zamelen en er volgde een nationale inzamelactie op televisie. Even leek het er op dat ons jaarlijks terugkerende moment van barmhartigheid Serious Request, iets vroeger in het jaar plaats vond. We stortten meer dan 33 miljoen euro op giro 555 en lieten elkaar via deze weg weten dat de gevolgen van Haiyan ons naar de strot greep. Maar nu, drie weken later, proberen we het verlies van één van de grootste helden van onze tijd collectief te verwerken. Alle televisieprogramma’s zijn inmiddels gevuld met het overlijden van Mandela. Zo gaan die zaken nu eenmaal, en dat kunnen we onszelf ook moeilijk kwalijk nemen; Haiyan is uitgeraasd, en Haiyan was de waan van de dag. Wat betreft de Filipijnen is alles weer bij het oude, we horen er eigenlijk niets van.

Filipinos sneeuwen al jaren onder. Ze verdwijnen op de achtergrond door ‘politieke hardschreeuwers’ die ons problemen rondom de toestroom van Oost-Europese arbeiders opspelden, of de groeiende wens om op basis van geloofsovertuiging de toegang tot de Nederlandse arbeidsmarkt af te sluiten. Ze sneeuwden onder door de waan van de dag. Een Filipijnse arbeidsmigrant heeft ook geen nieuwswaarde en ze zitten ons niet in de weg. Filipinos komen namelijk niet met velen tegelijk, ze rijden niet dronken door de stad en ze brengen geen vreemd geloof met zich mee. Ze zijn lief en zorgzaam, en ze leveren een bijdrage aan onze economie door onze kinderen op te vangen, ons huis schoon te maken en door meer van deze uiterst nuttige onopgemerkte taken van ons over te nemen. Kortom, ze gaan op in de massa.

In oktober vond er in de Filipijnen een aardbeving plaats en in november werd het getroffen door een tyfoon. Het is een plek waar de natuur zich keer op keer op een verwoestende manier manifesteert. Je kunt het de mensen die in dit land geboren worden moeilijk kwalijk nemen dat zij hun heil ergens anders zoeken. Inmiddels is arbeid dan ook het grootste exportproduct van het land geworden en draait de economie op geld dat veelal wordt verdiend achter de voordeuren van de upperclass in het Midden Oosten en het Westen. Op veel plekken kan dit niet anders dan in de illegaliteit. Ook in Nederland liggen er allerlei gevoeligheden op de loer als je bijvoorbeeld als huishoudelijk werker wilt werken. De commissie ‘Dienstverlening aan Huis’, die op voorstel van minister Asscher van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is samengesteld, is er druk mee. Terwijl deze regelgeving nog onder de loep ligt blijft het in ons land heel gewoon om ‘de poets’ zwart uit te betalen, en is er een grijs gebied waar eigenlijk niemand van op de hoogte is. De illegaliteit blijft op de loer liggen en ondanks dat PvdA voorzitter Spekman de strafbaarstelling van illegaliteit als een waardeloze maatregel betitelde zag hij dat zijn partij de maatregel begin dit jaar onderdeel maakte van de grote ruilhandel om tot een regeerakkoord te komen. En dan gaat de schoen zo langzamerhand steeds meer wringen.

Om er achter te komen wat er allemaal speelt organiseert LhGWR een avond waar drie vertegenwoordigers van Filipijnse arbeidsmigranten hun licht laten schijnen op de huidige situatie. Welke signalen geeft de politiek nu daadwerkelijk af en hoe zouden we de discussie de noodzakelijke diepgang kunnen geven die deze migranten verdienen? Zijn en blijven we als Nederlanders de filantropische goeddoener en schermen we de deur naar onze arbeidsmarkt verder af, of kunnen we een structurele bijdrage leveren aan de vlucht voor het natuurgeweld?


De tentoonstelling A Nation Outside A Nation van Nadine Stijns bij LhGWR in Den Haag vertelt over de manier waarop arbeidsmigranten uit de Filipijnen zich staande houden in hun ‘tijdelijke’ leef- en werkomgeving. Ze laat zien hoe de familieband met de mensen in het thuisland in stand wordt gehouden door pakketten vol liefde te sturen, en met messcherpe steken verhaalt Stijns over mensen die al acht jaar lang hun kinderen niet hebben gezien omdat ze hen een betere toekomst willen geven. Zodra je dat ziet komen er direct vragen in je op; Hoe zou ik het vinden om mijn kinderen acht jaar lang niet te zien omdat je aan de andere kant van de wereld je in het zweet werk om een huis schoon te houden. Zoals de voorzitter van het Europees parlement Martin Schultz, laten we zeggen een toevallig passerende bezoeker, vorige week zei; het is goed om ons te realiseren dat we zo gefortuneerd zijn en dat we onze kinderen bij ons mogen hebben.

Jonaida Santos van United Migrant Domestic Workers streeft naar erkenning van de zogenaamde migrant domestic workers, en maakt zich sterk voor hun rechten. De organisatie beoogt gelijke rechten voor arbeidsmigranten als de arbeiders in het gastland. Zij stelt dat iedere migrant domestic worker recht heeft op een relatie met hun geliefden, dat zij zonder angst door het leven kunnen gaan in een democratische waardige en fatsoenlijke omgeving. UMDW streeft er naar om de arbeidsmigranten in Nederland te verenigen. De organisatie is onderdeel geworden van Abvakabo/FNV die alle arbeidsmigranten die werkzaam zijn in privé-huishoudens als reguliere en gelijkwaardige arbeiders erkent. Inmiddels is UMDW onderdeel van FNV Bondgenoten.

Grace Cabactulan is sinds jaar en dag actief voor Filipijnse arbeidsmigranten door het creëren van banen en het opzetten van uiteenlopende platforms. Vanwege haar politieke betrokkenheid tegen Marcos’ dictatorschap ontvluchtte ze, samen met haar Nederlandse man en haar twee kinderen, in het begin van de jaren tachtig de Filipijnen. In Nederland bleef ze lang politiek actief door zich in te zetten voor een clandestiene verzetsbeweging terwijl ze ook welzijnswerk verrichtte. In het begin van de jaren negentig verliet zij het politieke podium en stortte zich helemaal op het helpen van arbeidsmigranten. Op dit moment is Cabactulan voorzitter van stichting Habagat, die zich sterk maakt om de economische, sociale en politieke situatie van migranten te verbeteren en duurzaam te investeren in de Filipijnen.

Rohlee de Guzman is een onafhankelijke consultant/adviseur en voorzitter van ENFiD NL, de Nederlandse tak van The European Network of Filipino Diaspora. Dit Europese netwerk bestaat inmiddels uit 16 nationale vertakkingen. ENFiD heeft het verenigen van Fillipijnse migranten in Europa hoog in het vaandel, en ondersteunt hen op uiteenlopende manieren. Het formuleren van een eenduidig geluid naar zowel de Filipijnse overheid als overheden in de gastlanden staat daarbij voorop.
ENFiD NL bestaat uit representanten van zeven verschillende Nederlandse Filipijnse organisaties wiens doelen variëren van het promoten van de Filipijnse cultuur tot het representeren bij overheidsgerelateerde zaken.


Nadine Stijns

Nadine Stijns

Rohlee de Guzman EnfidNL

Rohlee de Guzman EnfidNL

Grace

Grace Cabactulan

komt hier

Jonaida Santos